END

Serene Cruz

Nagulat ako nang napanood namin ni Dae ang pelikula ni Nico. Hindi dahil malayo sa karakter niya ang ginampanan niya doon kundi dahil ang istorya sa pelikula ay katulad ng istorya namin ni Dae. Nakakatuwa nga dahil tumatawa kami ni Dae sa tuwing pumapalpak ang babae at nag-iinarte ang lalaki. Naaalala namin ang mga sarili namin.

Ang huling part lang ng istorya ang di pa nangyayari. Pero mangyayari pa ngayon.

"Akalain mo nga naman, no?" Sabi ni Kuya Red habang inaayos ang necktie niya. "Sinasabi ko na nga ba. Sa kanya ka lang talaga iibig."

"Kelan mo ba sinabi yan?" Tanong ko. Loko talaga siya, di ko naman matandaan kung kelan nga niya sinabi yun.

Biglang sumulpot si Crayon out of nowhere. Ang guwapo guwapo niya ngayon. Pero di parin siya nagbabago.

Inakbayan niya ako.

"Oppps! Crayon, dumistansya ka nga. Naapakan mo ang damit niya eh." Sigaw ni Kuya.

"Sorry na." Dumistansya siya. Nakangiti parin siya habang nakatingin sa akin. "Ayos ah. Edi bestfriends forever na kami ni Dae nito. HAHAHAHA" >:D

"Whatever."

"To talaga, nagtataray pa sa mga oras na `to."

"Kasi naman, alam ko namang mangungulit ka na naman dito."

"Hindi na ako ganun noh. Matanda na kaya tayo. HAHAHAHA"

"Hindi raw ganun... hmmmp."

Pumasok si Ney sa kuwarto, at narealize kong ang gwapo-gwapo rin ng kapatid ko. Binata na't ewan ko kung meron na ba `tong napupusuan.

"Lina kayo. Mali-late na tayo." Sabi ni Kuya Red habang kinaladkad ang kapapasok lang na si Ney. "Crayon!"

"Mali-late?"

"Ano ba~ Nagugusot ang soot ko weh." Inayos ulit ni Ney ang soot niya.

"Kuya, dahan dahan naman diyan. Ang gwapo pa naman ni Ney." Saway ko.

May pumasok ulit. Dalawang kyut na bata. Twins.

"Dad, Lolo said we should go already." Sabi ng lalaki habang hinihila ang soot ng kanyang ama - si Kuya.

"Tita, you're soooo sooo beautiful!" Sabi ng batang babae na lumapit sa akin.

I smiled at her and she kissed me on my cheek.

Tama. Ang dalawang iyon ay anak ni Kuya Red. HAHAHAHA. Ang bilis ng panahon no?

Parang kailan lang eh pinipilit ko pa si Dae sa pag-ibig ko. Parang kailan lang eh umiiyak pa ako ng todo-todo dahil sa sakit na binibigay ni Dae sakin. Pero ngayon, ano na? Siguro tama siya sa sinabi niya noong masyado na akong nasaktan kaya ngayon, wala na akong pwedeng matanggap sa kanya kundi ang pag-ibig niya. At dahil mahal niya nga ako, wala ng problema! Kasi mahal ko naman siya noon pa, at mukhang di na ata ako magmamahal pa ng kahit sino ulit. Wala ng mas makakasakit sa akin kundi siya. I ENTRUST MY HEART TO HIM. No. Useless kung sasabihin ko yan dahil simula noon, nasa kanya na ang puso ko.

So now, I AM OFFICIALLY ENTRUSTING MY HEART TO HIM.

*There's two things I know for sure... She was sent here from heaven and she's daddy's little girl...*

I walked slowly holding my father's hand.

Nakita ko ang ngiti ni Nico habang kumaway sa akin. His smile was very pure. Nauna na si Sophie at nakatayo lang siya habang mejo naiiyak. Si Mama naman mejo busy pero di parin natanggal sa kanyang mukhang ang saya. Si Kuya naman nasa tabi ng kanyang asawa. Ang twins niya naman eh kasama ang ibang bata.

Sina Mina, Chyna at ang banda naman ay behave na behave sa kanikanilang mga upuan.

Si Ate bloom kasama ang asawa at anak niya, at si Mara eh kumaway sa akin. Andun na rin ang iba pang kapatid ni Dae na lalaki - klumpleto.

Kasama naman ni Ney sa upuan niya ang mga kaibigan niyang lalaki.

As I was about to cry, Dad tapped my hand.

*Butterfly kisses after bedtime prayer...*

And to my surprise, he's almost crying too. Nakangiti nga siya pero bakas sa kanyang mukha ang kalungkutan at kasiyahan para sa akin.

*She'll change her name today... She'll make a promise and I'll give her away..."Walk my down the aisle, Daddy-it's just about time."

"Does my wedding gown look pretty, Daddy? Daddy, don't cry!"

I know I gotta let her go, but I'll always remember every hug in the morning and butterfly kisses...*

Ewan ko kung bakit pero ramdam kong si Dae lang talaga ang gusto ni papa para sa akin. Si Dae lang ang kaya niyang pagbigyan.

He tapped my hand again.

Nakita ko si Crayon kasama ang evil smile niya. Siguro normal lang sa kanya ang mga evil smile niya pero I don't know, he seems mysterious all along. Para bang marami siyang alam na di ko alam. Pero kung ano man yun, sigurado akong di niya rin ako pababayaan. Pero mas lalo akong iingatan ng taong katabi niya.

He's wearing an all-white suit. Puti rin ang soot ko eh, kaya tamang-tama.

Dad hugged me. Then he tapped Dae's shoulder.

"Ingatan mo siya."

"Opo,-"

WHOA.

"-pa."

WHOAWHOA! My heart skipped a beat. Can't understand what I'm feeling. That was the first time I heard him call my father that. OMG.

Tumango si Papa at tumabi na kay mama. Katabi din nila ang mama at papa ni Dae.

"Please, entrust your heart to me." Bulong ni Dae.

Mejo pormal ang pagkakasabi niya kahit nakangiti na siya. Di parin ako makapaniwala eh. Kaya mejo umiyak ako.

"I've already entrusted my heart to you, since then." Sabi ko.

Tinulungan niya ako sa pagpunas ng luha ko.

"Sorry. Ikaw kasi, ayan tuloy!" Sabi ko.

He chuckled.

"Pinapaiyak na naman kita." He said. "Kaya ngayon, can you please, entrust your life to me."

Kanina heart. Ngayon, life!

"Hinihingi mo na yata lahat sakin eh." Sabi ko.

"Syempre, nasa sayo na yung lahat sa akin. Ayaw ko namang bawiin, kaya..."

"My life belongs to you..." Sabi ko sa kanya para di na siya makapagsalita.

He kissed me on my cheek.

I looked at him and we were smiling at each other. Alam kong masaya kaming pareho.

Linapit niya ang bibig niya sa tenga ko, "Di pa nagsisimula, kasal na tayo."

I smiled. I know that I'd never regret anything when I'm with him. I know that my downfalls are worth it. Dae proved me that everything was worth it.

Labels: Downfall Chronicles

86th fall

Serene Cruz: May bagyo ba?

"Pumasok na tayo." He said while looking at the sky.

"Hmm. May bagyo ba?" Tanong ko nang nakita kong mejo di masyadong clear ang langit.

"Oo."

Hinawakan niya ang kamay ko, kaya napangiti ako sa kanya.

Naglakad kami papasok sa bahay nila nang sinalubong kami ni... Francine.

Hinila ako ni Dae sa likuran niya at mas lalong humigpit ang hawak nito nang napansin ang mood ni Francine - kasing sama ng panahon.

"Dae,-"

"Ba't ka andito?"

"Don't ask me like that!"

Linapitan niya kaming dalawa. Mejo napaatras ako, ewan ko kung bakit.

Ngumiti si Francine at... "Eto na ba ang right time?"

Kumapit siya sa kabilang braso ni Dae. Anong pinagsasabi niya?

"What?" Sabi ni Dae.

Kinalas ni Francine ang kamay niya sa braso ni Dae.

"Anong pinagsasabi mo? Pagkatapos mong umamin sa ex mo-"

Linagpasan na ni Dae si Francine. Mabilis ang paglalakad niya habang hawak-hawak niya ang kamay ko.

OMG OMG! Anong sinabi ni Francine? EX? Narinig kaya yun ni Dae?

"Dae! Hey! Dae! Wait~" Tumakbo si Francine at inabutan niya kami.

Kinalas niya ang kamay naming dalawa pero agad namang hinawakan ulit ni Dae ang kamay ko. Awww. Hindi niya ako pakakawalan! Behlat!

"Just what is the meaning of this?" Tanong niya habang tinitingnan ang kamay namin ni Dae na magkahawak.

Tahimik kaming tatlo nang parang 5 seconds.

"Alam na ng mama at papa mo na nagkabalikan tayo!"

HA? Umabot ulit ng limang segundo bago may nagsalita...

"Don't tell me..." Napailing siya.

Hindi nakapagsalita si Dae kaya mejo pinanghinaan ako ng loob at napakalas ako sa kamay niya, pero agad niya namang hinawakan ulit ng mas mahigpit ito.

"Anong nagkabalikan? Kami na ni Serene... what are you talking about?" Napailing si Dae at nagpatuloy sa paglalakad.

"Dae~" Hinawakan niya ulit ang braso ni Dae.

Malapit na kaming makapasok sa loob ng bahay nina Dae.

"Francine, umuwi ka na." He said calmly.

Pumasok na kami sa loob at dumiretso sa dining area. Nabigla ako nang kahit dito'y sinundan kami ni Francine.

"O... Andito ka na pala, Dae. And... Francine, where did you go? Kakain na tayo?"

Sumambulat sa akin si Charlotte.

Si Charlotte. Charlotte's here. O-EMMM-GEEEE.

"O, Dae. Lika na, let's eat together. And... andito ka pala-" Sabi ng mama ni Dae.

Nabigla ako nang parehong nanghina ang mga kamay namin ni Dae at pareho namin itong kinalas.

"-Serene. Kumain ka na rin."

OMG~!

"Oh... Serene's here? Why? Di ka ba magseselos, Francine?" Nakangisi lang si Charlotte habang nakatingin kay Francine.

Dae's looking at Charlotte and he looked shocked. Shocked. Dahil ba sa pagka 'shock' niya eh nawalan siya ng lakas at nabitawan ang kamay ko? O dahil... dahil... may nararamdaman parin siya?

Ano kaya ang nararamdaman niya ngayon? Tulad kaya yun sa naramdaman ko nang nakita ko siyang muli noong galing akong America?

87th fall

Serene Cruz: Mukhang.. totoo...

"Nagkabalikan pala kayo ni Francine? Di mo sinabi..." Sabi ng mama ni Dae sa kanya.

"Hi-Hindi~"

"Ohhhh, bakit? Naghiwalay pala sila, tita?" Tanong ni Charlotte sa mama ni Dae.

Si Dae naman eh mejo tulala parin. Nanginginig na ang kamay ko't nararamdaman ko na ang pagiging extra ko sa scene na `to. Bakit ba kasi ako nandito? Anong ginagawa ko dito at sinong nagdala sa akin?

"Oo. Dae, Serene, Francine... Lina kayo."

"Uh, sorry tita, uh... may naiwan ako sa labas...~ excuse me." Sabi ko.

Agad kong tinalikuran silang lahat. Dae didn't even bother to call me. Nang nakarating na ako sa gate nila, saka niya lang ako tinawag.

"Serene~"

"Dae, may naiwan ako..." My voice broke.

"Huh? Saan?"

My tears fell.

Agad kong pinunasan `to at mukhang di pa naman napapansin ni Dae. Charlotte is already behind him.

"Dae," She called.

Dae was like stunned, that he can't even turn around and look at her.

Pinara ko na ang taxi na nakita ko. Agad akong pumasok at di na tumingin sa labas.

Hindi ko na alm kung ano talaga ang nararamdaman ko sa mga oras na `to. Nagseselos? Natatakot? Ano? Pakiramdam ko marami pang problemang hindi naayos si Dae. Naramdaman kong hindi pa siya ready sa isang relationship nang nakita niya si Charlotte. Sinampal ulit sa akin ang katotohanang hindi talaga para sa akin si Dae.

"Manong pakibilisan po." Sabi ko.

"Uh, saan po ba tayo pupunta?"

Hindi ko na alam kung saan pupunta. Kaya bumaba na lang ako. Maraming tao sa binabaan ko kaya imbis na manatili ako dun, naglakad ulit ako. Di ko parin alam kung saan ako pupunta.

Sa totoo lang, gustong-gusto ko ng umiyak, kaso pinipigilan ko dahil ayaw ko na ulit magmukhang tanga kahit sa harapan pa ng mga taong di ko naman kilala. Pero sigurado akong pag may bumangga sakin dito o kahit isang kalabit lang tutulo na talaga ang mga luha ko.

"Serene~?" I heard a familiar voice.

I turned around to look. Blurred na ang paningin ko dahil sa luhang bumaba na sa kanikanilang glands.

"Nic-" My tears fell.

"Ba't ka umiiyak?" Agad siyang lumapit sa akin.

Naramdaman ko na lang ang yakap niya pagkatapos kong punasan ang mga luha ko.

"Nico, 30 minutes lang ang break." Sabi ng isang lalaki.

"Opo." He said.

"Ni-Nico? Sorry." Kinalas niya ang pagkakayakap niya.

"What happened?"

"Nasa gitna ka ba ng taping?" Tanong ko.

"Oo. Saan ka galing?" He asked with his serious face. No smile.

"Hindi ko naman alam na dito pala kayo nagshoot. Anyway, napadaan lang ako." Lalagpasan ko na sana siya pero seryosong seryoso ang mga titig niya at halatang di ako pakakawalan hanggat di ko siya nasasagot.

"Asan si Dae?" Tanong niya.

"Ahhh." I smiled. "Nasa bahay nila."

"Ba't ka umiiyak?"

I can't talk or say anything like.... what? Ano naman ang sasabihin ko? Na iniwan ko kasi si Dae kasama yung first love niyang mukhang di pa ata niya nalilimutan?

"Serene... tell me, please? What happened? Kaibigan mo rin ako."

He stared at me in silence. Di ako umimik at di rin siya umimik.

"Totoo bang first love never dies?" Tanong ko.

Hindi siya sumagot.

"Mukhang.. totoo..." I answered my own question. "Totoo sa akin... Kay Dae, totoo rin kaya?"

"Dae's first love?" He said gently. "Iniwan ka ba niya para sa first love niya?"

OMGEE~ He didn't, right?

"What happened?" His voice sounded like he's going to kill someone if i'd say so.

"Ser-" Narinig ko ang malakas at mabilis na paghinga ni Dae. He bended his knees as he catched his breath. "Serene."

Napatayo si Nico habang iniisip ko ulit kung paano ako lalayo kay Dae.

88th fall

Serene Cruz: -walang closure.

Sinuntok agad ni Nico si Dae.

Nagkagulo at mukhang nabigla ang mga tao sa shoot nina Nico.

"Dae, ano pa ba ang gusto mo? Nasasayo na siya ah?" He punched Dae again.

"Nico~" I held Nico's arms.

Inawat narin si Nico ng mga tao doon.

"You know I love Serene so much! Kaya nagawa kong magparaya... tapos anong ginawa mo?!?!" Nico shouted.

I've never seen him like that. Galit na galit siya at hindi kapanipaniwalang ganoon talaga siya kagalit ngayon.

Nakaupo si Dae dulot nang pagkakasuntok ni Nico kanina. Hindi siya umiimik at mas lalong hindi siya nanlaban.

"Nico, s-sor..."

I don't know what to do, I felt so guilty.

Dumami na ang tao at mukhang may nakiusisa na rin. Napansin ito ni Nico kaya... "Serene, lahat ng sinabi ko kanina-" I glanced at his face. Nakatitig siya kay Dae at hindi ko mabasa ang ekspresyon niya. "-hindi totoo. Wa'g mo na yung pansinin."

Tumayo si Dae nang dumami na nga ang tao at may nakakikilala na sa kanya. Buti na nga lang at biglang umulan kaya nabasan ang nakiusisa at sumilong ang mga may dalang camera.

Gusto ko na ring sumilong kaya lang ayaw gumalaw ni Nico at nakatayo lang din si Dae sa harapan namin.

I got a weird feeling.....

Sa isang iglap lang kumidlat at alam na ng sistema ko na pagkatapos ng kidlat na iyon, ay ang... kulog na kinakatakutan ko!

"AHHHH~!"

Hindi ko alam kung paano yun ginawa ni Dae pero ang bilis niya at agad akong yinakap bago pa magsimulang kumulog. Yinakap niya ako na parang walang kahit anong pwedeng manakit sa akin. Wala na rin akong pakealam kung galit ako sa kanya ngayon, basta ang alam ko masaya na ako't di niya kinalimutang takot ako sa kulog. Ang babaw talaga, pero oo - talagang masaya na ako.

"Ba't ka biglang umalis? LOKO KA TALAGA!" Sigaw niya habang nasa loob kami ng kotse.

Umuulan sa labas at si Nico naman eh andun parin sa lugar ng shooting nila.

Hindi na ako nagsalita.

"Paano kung may nangyari sayo?! HA?!" Sigaw niya ulit.

Kahit na malakas ang ulan, malinaw parin sa pandinig ko ang mga pinagsasabi ni Dae.

"Hindi alam ni Nico na takot ka sa kulog, tapos sa kanya ka tatakbo!?"

Napatingin ako sa kanya... pero nakatingin siya sa labas at mukhang galit na galit talaga siya sa ginawa ko. Lumingon siya sa akin...

"Ano? Wala ka man lang bang sasabihin?"

Hindi parin ako makapagsalita. Ano kaya ang nangyari? Nag-usap na kaya sila ni Charlotte? What now?

"Serene! Ano ba? Nagseselos ka ba?"

I looked away. Humiliated. Pissed with his question.

Kahit mejo nanginginig na ako dito at basang basa parin sa ulan, nakakaya ko paring mag-inarte.

"Francine and I are done..." He said seriously.

"Charlotte and you..." Bulong ko sa bintana.

Naramdaman kong lumingon siya sakin. Nakita ko ang repleksyon niya sa bintana na nakatingin sa akin.

"-walang closure." Sabi ko.

Yeah! I want him to be pissed too. Hindi ko nga lang alam kung bakit.

He sighed and he looked pissed too.

Pinatay niya ang aircon - hindi ko nga lang alam kung dahil ba giniginaw na rin siya o dahil napansin niyang giniginaw ako.

"They're both my past, Serene~!" Sabi niya habang tinititigan ako.

Alam kong matutunaw ang puso ko kung titingin ako sa kanya kaya sinugurado kong sa harap lang ako nakatingin - at walang imik.

Sinapak niya ang manibela pagkatapos ng mukhang labinglimang minutong pagtitig sa akin at di ko man lang pinansin, di ko man lang kinausap.

Humupa na ang ulan at agad niyang pinaandar ang sasakyan. Mabilis at matulin ang takbo ng sasakyan, halatang galit siya. Pero gaano man kabilis ang pagtakbo nito, I still feel safe.

Kaya lang, di parin ako makangiti o makaimik. Pero di ko rin magawang magalit sa kanya, basta ang alam ko, nasaktan ako nang bitiwan niya ang kamay ko pagkakita kay Charlotte.

89th fall

Serene Cruz: What? Yeah.

Bumaba siya sa sasakyan nang nakarating na kami sa bahay nila. Umikot siya sa harapan at binuksan ang pintuan.

"Lika na..." Ilinahad niya ang kamay niya.

Nakatitig lang ako sa kanya at napansin kong basangbasa parin ang buhok niya pati ang soot niya. Mejo umuulan sa labas pero nakatayo si Dae at hinihintay ang kamay ko.

Biglang kumidlat. Alam na alam kong kulog na ang susunod kaya tatakpan ko na sana ang tenga ko pero hinila niya ang kamay ko't yinakap.

"D-Dae,"

"Pumasok na tayo. Di pa kita naipapakilala sa kanila." He said gently while holding my hand.

Sinarado niya ang pintuan ng sasakyan at naglakad papasok sa bahay nila hawak-hawak ang kamay ko.

Dumiretso kami sa dining room. Tapos na silang kumain at nag-uusap usap na lang sila. Tumayo si Francine para salubungin kami.

"O... Saan ba kayo nang galing?" Tanong ng mama ni Dae.

Mas lalong hinigpitan ni Dae ang pagkakahawak niya sa kamay ko.

"Dae, kumain na ba kayo? Hindi mo ba nakikitang andito si Francine? Uh-" Tanong ng papa ni Dae habang nakatingin sa magkahawak naming kamay.

Hanggang ngayon nakatayo parin kami at hindi ko alam kung anong gagawin ni Dae dito.

"Ehemmm. Tapos na kaming kumain. Sige, kayo na lang muna dito. Sa labas lang kami ng mama mo-"

"Pa..."

Natahimik ang lahat.

"Ma, Pa..." Sumulyap siya sa akin. "Si Serene po ang girlfriend ko."

OMG.

"Ah~" His mom and dad laughed. Nagbulungan din sila kaya mejo na tense na ako. "Uh... Okay-" Pati ata ang mga magulang ni Dae eh naguluhan sa sitwasyon.

Tumayo sila at iniwan ang mesa. Napatayo din si Charlotte.

"Uh, hija... Sa labas lang kami ng tito mo ah? Diba gusto mong kamustahin si Dae?" His mom smiled at Charlotte.

"Opo. Sige po." Umupo ulit si Charlotte.

Francine looked confused. Umupo na rin siya sa upuan niya tulad ni Charlotte.

"Serene, sorry~..." Sabi ng papa ni Dae sakin ng pabulong. "Ikaw naman Dae... fix this. Kumplikado na ata ang sitwasyon..."

"Opo."

Kinurot naman ng mama ni Dae ang pisngi nito.

"Aw-"

"IKaw talaga... Ayusin mo yan!" She whispered in his ears.

Ewan ko pero gusto kong tumawa. Hindi na lang ako nagpahalata para di masira ang moment kong 'galit-daw'.

Umupo na kami ni Dae. Kaharap niya si Charlotte, kaharap ko naman si Francine.

"Kamusta, Dae?" Tanong ni Charlotte.

Hindi pa pala sila nag-uusap kahit galing na kami dito.

"Akala ko..." Sumulyap siya sakin. "Francine ang pangalan ng girlfriend mo?"

Katahimikan.

"Sinabi kasi ni Francine..." Lumingon si Charlotte kay Francine. "nang tinanong ko siya kung siya ba ang girlfriend mo, 'oo' daw."

"Totoo naman-"

"No you're not!" Charlotte laughed.

"Aba't talaga naman-" Francine pushed Charlotte.

Kaya nahulog si Charlotte sa kinauupuan niya. Agad namang tumulong si Dae kay Charlotte. Tinulungan niyang makatayo `to.

"Aww." Tumayo si Charlotte with Dae's hands. "Thank you."

"Sh-" Francine pushed her again.

"Francine! Tama na~!" Sigaw ni Dae.

Francine's almost crying. Ewan ko ba pero naawa ako kay Francine.

"D-Dae, tama na." Sabi ko.

Taena, oo gaga ako. Basta! Naawa ako sa kanya. At di ko maatim na walang gawin dito habang nagmomoment yung dalawa. Charlotte's still holding Dae's hand.

Bwisit.

"Nasasaktan na siya."

Binawi ni Dae ang kamay niya kay Charlotte at umupo na ulit ng maayos.

I sighed. Nakatitig lang at nakapangalumbaba si Charlotte sa akin habang pinapakalma ni Francine ang sarili niya.

"Nakakatakot pala ang EX MO!" Charlotte laughed. "And... hmmm, ang baet ng present!"

Tahimik parin. Dae? Say something!

"Walang closure yung relationship namin ni Dae, Serene eh. So, naiintindihan ko ang pagwo-walk out mo kanina. Mukhang natakot ka dahil andito ako."

'H-Hindi ah!"

"Aminin mo na kasi!" She winked.

Kay Dae na naman ang mga tingin niya.

"Kamusta?"

Katahimikan.

"Nothing has changed?" She laughed.

NOTHING HAS CHANGED? WTF? Okay. DIRTY MINDED. Sige Dae! Wa'g mong sagutin, iiwanan ulit kita.

"Everything has changed."

OWWW. Er..

"Oh. Interesting."

Sumulyap si Dae sa akin.

"Alis na ako..." Tumayo si Francine.

"H-Huh? Why?" Charlotte asked. The sarcasm~ >:(

Pinandilatan ni Francine si Charlotte.

"Sorry Serene ah?" Her tears are forming in her eyes again. "Sorry din, Dae."

Bago siya nakaalis ng tuluyan sa dining room...

"Ah. Francine, okay lang ba kung sasamahan kita paglabas?"

"Serene~!" Dae interrupted.

"Hindi ako aalis." I glanced at him. "Ihahatid ko lang siya."

"Pero~"

"What?"

Hindi niya ata kayang makipag-usap sa first love niya na sila lang dalawa.

"Mabuti na rin yung makapag-usap kayo at magkalinawan kayo kung ano man yung namamagitan parin sa inyo hanggang ngayon!" I said without thinking.

Tumayo ako para samahan na nga si Francine, hinila naman agad ni Dae ang braso ko.

"You know what?" OMG. "You have no idea how much I love you." Hinalikan niya ako sa pisngi. "And I don't want you to feel the insecurities you are feeling right now." Nakatitig lang si Francine habang kitang kita sa mukha ni Charlotte ang pagiging interesado sa ginawa ni Dae.

I feel... embarassed! HAHAHA. OMG.

"Uh~ What? Yeah." Nagpatuloy ako sa paglalakad patungo kay Francine.

Speechless.

"Hey, you are not expressive! I know you... OMGEEE, you did that to her? Sooo kilig!" Yun na lang ang narinig ko nang papaalis na kami ni Francine sa loob ng bahay.

Sabay pa ang tili ni Charlotte na parang nanood ng isang kilig na love story. What?

I DON'T REALLY KNOW WHY IS SHE EVEN HERE AND I THOUGHT SHE'S STILL INLOVE WITH DAE?

HER ACTIONS DOESN'T SHOW. Lecheee. At iniwan ko pa silang dalawa doon.

Ehem... Okay lang. Sabi ni Dae eh, mahal niya daw ako.

90th fall

Serene Cruz: Akala ko ba di ka iibig sakin?

Kailangan kong marinig ang pinag-usapan nila! ERRRR. Kaya todo ang dikit ko sa dingding ng dining room nina Dae. Ayaw ko namang pumasok dahil baka istorbo lang-

"O, Serene..." Narinig ko ang munting halakhak ni Charlotte.

Andun na rin si Dae sa likuran niya.

"O-O... tapos na kayong mag-usap?" How embarassing.

"Oo." Tumawa ulit siya.

Tinitigan ko si Dae nang lumapit siya sakin.

"Anong sasabihin mo sa kanya?" Tanong niya kay Charlotte.

"Huh?"

"Wala ka na dun... Serene," Hinawakan ni Charlotte ang kamay ko't hinila ako papalabas ng bahay nina Dae.

Sumunod si Dae pero nang nakalabas na kami sa bahay nila, tumigil na siya't mukhang naging kontento na siya sa pagtingin samin sa malayo.

"Umupo ka." Sabi ni Charlotte habang itinuturo ang upuan sa garden nina Dae.

Tiningnan ko si Dae na nasa loob lang at parang di mapakali.

"O-Okay." Umupo ako. "B-Bakit?"

"May mga tanong ka ba?" Sumulyap siya kay Dae at mukhang may sasabihin siyang sikreto.

"A-Anong tanong?"

"Tanong... Tungkol kay Dae."

"Bakit?"

"Sige na! Tanungin mo na ako ngayon, babalik ako ng Canada bukas. Sige ka..."

"HUH? Babalik ka ng Canada? Akala ko-"

"Babalik ako ng Canada... Dun na ako for good. Tsaka, may boyfriend na ako dun, so..."

Teka lang ah? Sink in...

"Whatttt?"

Nakapangalumbaba ulit siya habang tinitingnan ang reaksyon ko.

"Akala ko ba di ka pa nakakarecover kay Dae? Diba sabi mo-"

"Loko lang yun. Gusto ko lang makita yung reaksyon mo."

"Huh? Pero... Bakit ako? Di naman ako ang girlfriend ni- I mean... That time..."

"Alam kong may gusto ka kay Daesimula noon, kaya tinitingnan ko kung may gusto ka pa nga sa kanya."

Katahimikan. I am relieved. SOOOO RELIEVED.

"Honest mistake lang talaga yung akala ko si Francine parin ang girlfriend ni Dae, tapos sinakyan niya naman ako kaya... don't blame me." She smiled.

"Kung ganun... wala ka ng feelings kay Dae?"

She chuckled, "Wala na... I got my hot boyfriend... Love him much."

Napabuntong-hininga ako. Grabe, supeeer inabangan ko ang mangyayari sa pagbabalik ni Charlotte, mabuti na lang talaga.

"So... Kung ayaw mong magtanong, hmmmm...-"

"Uh... Te-teka... Bakit kayo nag break ni Dae noon?" Tanong ko.

Sumulyap ako kay Dae at nandoon parin siya't mukhang malalim ang iniisip. Hindi niya naman siguro kami naririnig.

"Finally..."

Charlotte sighed.

"Bago kami umalis noon, usapan namin ni Dae na kakayanin namin ang long-distance relationship." She glanced at Dae. "Days before we parted, dumalas yung pag-inom niya..."

What? LOL. Listen, Serene! These are the things you missed.

"Isang gabi bago kami umalis, lasing na lasing siyang hinatid ko sa bahay nila. Nakahiga siya dun sa sofa nila, iiwanan ko na sana siya pero... ang sabi niya..." She glanced at Dae again.

BREATH, Serene.

"'Wag mo akong iwan....-'"

And?

"'-Serene.'"

"Huh?"

She laughed, "Yeah. he said that. At dahil masyado akong nasaktan sa sinabi niya. Alam kong maliit na bagay lang yun para makipagbreak ako sa kanya pero..."

"Bakit niya sinabi yun?" Tanong ko, at mukhang nagiging boba na naman ako.

"My God! Anong klaseng tanong yan? Eh syempre... di ko alam!" She said. "Tanungin mo kaya siya?"

Kaya siguro walang nakakaalam kung bakit sila nag break eh dahil... nonsense.

"Noong papaalis na ako, sa airport... Sinabi ko sa kanya na kayo ang magkakatuluyan. Pagbalik mo dito, sigurado akong mamahalin ka niya. Nagalit siya sa mga sinabi ko, kaya... nagtalo kami. Walang kwenta daw yung rason ko sa pakikipagbreak sa kanya..."

Katahimikan.

Speechless.

"Dahil sa galit niya, sinabi niyang hinding-hindi siya iibig sa'yo."

"I've heard that for a million times."

"Ako rin."

Awww. You can't escape me, Dae. You can't resist my love.

"Tanong niya sakin kanina kung kaya ko bang mapredict ang future. HAHAHA. Tsaka, infairness, ang expressive niya ngayon. Lam mo noon, kahit kami na, puro notes lang yung natatanggap ko. At parang bato siya pagkaharap mo na. Pero ngayon, hmmmm, siguro malakas ang kalaban nun kaya..." She laughed.

I don't know if I can still laugh. Masaya ako pero...- masyado na akong masaya.

"O, Ba't ka umiiyak?" She laughed harder.

I wiped my tears. OMG. Tears of joy. Nang nakita ni Dae ang nangyari, agad siyang tumakbo sa amin at...

"Ba't ka umiiyak?" Umupo siya sa harapan ko at pinunasan ang luha ko.

"W-Wala..."

Dae looked at Charlotte.

"Ano bang sinabi mo?"

"Wala ah! Kung ano man yun, di ko siya nasaktan ah!" Sabi niya.

"Wala, Dae. May napag-usapan lang kami."

"Oo nga. Hmmm." Charlotte sighed. "Binilang lang namin kung ilang ulit mong sinabi na di ka iibig sa kanya."

"A-"

"O... diba? Speechless ka!"

Ilang sandali ang nakalipas, ganun parin ang posisyon ni Dae habang binabantayan ang mga mata ko. Binabantayan ang pag-iyak ko. Pero kung ganun ang gagawin niya sakin, bakit pa ako iiyak, diba?

"Yo!"

"Crayon, Sophie-"

Biglang pumasok si Sophie at Crayon sa eksena.

Parang nabigla na rin ang dalawa ng makita si Charlotte. Nakita ko rin ang pag-aalala ni Sophie sa akin.

"O sige, gabing gabi na. My Dad's waiting for me." Tumayo si Charlotte at nagpaalam na.

Di naman siya pinigilan ni Dae at wala na ring nasabi sina Sophie at Crayon hanggang sa umalis na siya.

"What was that?" Crayon asked Dae.

Kinaladkad narin ako ni Sophie papalayo kina Dae at Crayon.

"Ano yun? Si Charlotte yun ah. Anong nangyari?"

Wala parin akong masabi kaya ngumiti na lang ako.

"Are you alright?"

"Oo." I smiled at Sophie.

Sinabi ko sa kanya ang lahat ng nangyari. Malayo kami kina Crayon at Dae pero pagkatapos kong ikuwento kay Sophie ang lahat... pero narinig ko parin ang sinabi ni Dae kay Crayon...

"Maybe, I've hurted her so much - too much - that the only thing that I can do for her, right now until forever, is to love her."

Napalingon ako sa kanilang dalawa. Papunta sila sa amin ni Sophie.

"So, what now? Double date?" Tumawa si Crayon habang inaakbayan si Sophie.

"Sure!" Sabi ni Dae.

Tumawa si Sophie at Crayon at naunang maglakad sa amin. Nasa likuran kami ni Dae nang inakbayan niya rin ako tulad ng ginawa ni Crayon kay Sophie. I glared at him and watched him as he sighed.

"Akala ko ba di ka iibig sakin?" Tanong ko kay Dae, iinisin ko sana.

Dae smiled an evil smile for me as he whispered, "I didn't managed to escape from your love. So this time, I won't let you escape too."

I loved Dae. I'm loving Dae. And I will love Dae.

Kahit masyadong masakit ang mga sinapit ko sa kanya pagkatapos ng halos sampung taon, okay lang. Basta ba may kahit isang minutong ganito siya... Ang halos sampung taon na yun, eh binalewala ko na. Nakalimutan ko na ang mga sakit na nangyari... parang di niya ako nasaktan kahit kailan.

Labels: Downfall Chronicles

81st fall

Serene Cruz: Happy birthday, Dae.

Kumakain kami ni Nico ng icecream sa isa pang cafe nang beach resort na yun. It's 11:00pm. HMMM, or maybe 11:15pm. HAHA Ewan, basta seryoso ako sa hindi-pagreet-kay-Dae movement.

"Hindi ka ba nag-aalalang di ka makagreet kay Dae?"

"Hindi na~" Sabi ko at nagconcentrate ulit sa icecream.

"Talaga? Gusto mo, punatahan natin sila dun sa kwarto?"

KWARTo-KWARTO-KWARTOOOO? Oo nga noh? Anong ginagawa nila doon? HA?

Tumayo agad ako at para bang ready nang pumunta doon.

"Serene, umupo ka... andito na sila." Nico whispered.

"Ha?" Umupo na ako agad kahit di pa nag-iisip.

He wiped my cheek with a tissue then smiled. Siguro part lang yun ng plans niya-slash-namin kaya... di na ako nabigla.

"Psst, act." He whispered again half laughing at me.

"Aw... right."

Tumango ako at ngumiti.

"Thank you."

"Hi, Serene!" Sabi ni Francine.

Ewan ko kung nagpapasikat ba siya o yun nga, nagpapasikat lang sakin.

"Hi!" I smiled.

"Wow. Ice cream! Dae, gusto mo?"

"Sige!"

"Saan tayo uupo?" Tanong ni Francien kay Dae.

"Dito na lang sa table nila." He said.

Binalewala ko na lang. Di man lang talaga siya nagtanong kung okay lang ba. HMMP.

"Anong tawag diyan?" Sabi ni Francine habang binabasa ang menu.

"Uhhhm, doon kasi namin `to binili eh." Sabi ko habang tinuturo ang mga lalagyan ng selecta icecream. HEHE.

"Ahhh. Bibili muna ako, Dae ah?" Sbai ni Francine.

"Okay."

Umalis si Francine para bumili at kaming tatlo na lang ang natira sa table.

"Kamusta ang regalo ni Francine?"

"Ah. Maganda naman. Nagustuhan ko." Dae said without looking at me.

Tumango ako, "Ganun ba?" Heh! Wa'g kang mag-isip an igi-greet kita.

"Serene, labas muna tayo? Dumarami na angtao eh." Sabi ni fafa Nicong boyfriend ko sa paningin ni Dae.

"Oo nga eh. Sige. Tara!"

"O-O-Oi!"

"Okay lang yun Dae. Andyan naman si Francine, di ka nag-iisa."

"Ah. Oo nga, sabi ko nga."

OMG OMG. Di ko sasabihing bf ko si Nico ah. Basta wala akong kasalanan, period!

Nang lumabas na kami ni Nico.

"Nico, anong plano?" Tanong ko.

He was facing the cafe and I was facing the shore. Sa may puno kami nakatayo habang iniisip niya ang plano.

"Dae's watching us." Sabi niya habang nakatingin sakin. "Si Francine, nasa table na rin."

He put his hands on my head and smiled.

"Tumayo na siya." He's holding his laugh. "Naglakad siya... and... and... he's heading this way."

"Wh-What?"

"Yeah. He likes you, I'm sure."

"Why?"

"He's effin jealous."

"Hah. Eh oo, alam ko na yan. Pero di naman yan ang sukatan."

"Shhhh." He put his index finger on my lips.

Unti-unti niyang linapit ang mukha niya sakin. What? What? He'll kiss me?

"Serene naman eh, loko lang yung kanina. R-Regalo ko sabi!"

Nabigla ako kay Dae kaya mukhang naging natural ang acting ng pagkabigla namin ni Nico.

"Nico, alam kong di kayo... kaya wa'g mo nga siyang pagsamantalahan!" Hinila niya ako sa likuran niya.

Nico was smiling.

"Dae, ano ba?"

"Ikaw talaga! Lintik ka. Yinakap mo pa, tapos hahayaan mo pang magnakaw ng halik? Di mo naman siya boypren."

"Akala ko ba sabi mo boyfriend ko siya? Kaya, kung boyfriend ko siya, diba dapat okay lang yun?"

"J-Joke lang yun... Diskarte. Wa'g mo namang seryosohin." Hinila niya ako papalayo kay Nico at papuntang somewhere near Sophie and Crayon.

"Tse. Diskarte?"

Nasaktan ako no!

"Luma na ang acting niyong dalawa. Pero syempre, pag di ako pumatol sa pagtatago niyo dito kanina, baka mahalikan ka niya ng tuluyan..."

Tahimik.

"K-Kaya... so, ano? Yung sabi mo kanina... na... uh... regalo?"

"Ah yun ba? Diskarte ko lang yun."

He looked at me. Annoyed.

"Gusto mong malaman kung ano ang regalo ko?"

His face lightened up.

"Oo." He smiled the cutest smile I've ever seen.

Kaya di ko mapigilang mapangiti din. Linapit ko ang mukha ko sa mukha niya. OMYGOLAY. NOSTALGIA!

Kapag ganito kami kalapit, bumabalik sakin ang feeling ko bago pa ako umalis. May halong excitement, kaba, at sakit. Ganun parin, walang nagbago.

I acted like I'll kiss him.

"Dae~" Oh goodamn, t`was Francine, eh?

My lips landed near his ears and I whispered, "Happy birthday, Dae."

I can feel that he was still stunned. And that, Francine was behind me already.

"Good night."

Sabi ko habang iniwan silang dalawa.

"Hoy Serene! Sasama ka ba ulit sa Nico na yan? Di kayo magboypren ah!" Sigaw niya nang nakalayo na ako.

Kung mahal mo nga ako, sakin ka mapupunta. Lam mo bakit, Dae? Kasi, wala akong ibang mapupuntahan o gustong puntahan, ikaw lang.

82nd fall

Serene Cruz: busog na busog na ako...

"Ang bilis ng panahon, noh?" Sabi ni Crayon sakin. "Uuwi na tayo ngayon, tapos na ang birthday ni Dae. At malapit na ang birthday mo." He smiled.

"Oo."

Linagay ko ang gamit ko sa sasakyan ni Nico. Nasa loob na si Nico at handa ng umalis. Nasa loob na rin ng sasakyan ni Dae si Francine.

Nasa labas pa kami ni Crayon dahil kinakausap niya pa ako't hinihintay namin si Dae at ang iba pa. At sa wakas, andyan na siya't mukhang di nakatulog ng maayos kagabi. Sina Valen, Drake at Grey na lang ang kulang, aalis na kami.

"Uwi na tayo." Sabi niya habang linalagpasan kami - ako - at linalagay ang earphones niya sa tenga niya. Pumasok na siya sa sasakyan niya.

"Teka, ano bang nangyari sa birthday ni Dae? May regalo ka ba? Ba't parang nagtatampo siya sayo?"

"Wala. Wala akong regalo." Sabi ko.

"Kaya naman pala. Ang aga niyang natulog kagabi eh. Tsaka, walang imik nang pumasok sa kwarto namin. Kamusta sa kwarto niyo ni Sophie? Si Francine?"

"Uh, wala naman. Normal lang."

"Bakit ka nga ba walang regalo?"

"Bakit nga ba ako magkakaroon ng regalo?"

"Diba lagi kang may regalo sa kanya noon? Milagro!" He chuckled.

"Ewan ko. Wala namang pakealam yun kung may regalo ako o wala."

"Asan na ba sina Grey? Ang tagal naman." Nabigla ako nang nagsalita si Dae.

Lumabas pala siya sa sasakyan niya. Naku, baka narinig niya ang mga pinagsasabi ko.

"Oo nga eh." Sabi ni Crayon kay Dae.

Tiningnan ko si Dae kaso he looked away. Galit parin ata dahil iniwan ko siya't sumama ako kay Nico.

Crayon poked me.

"Excited ka na siguro sa birthday mo no? Kasi... manliligaw mo na si Dae ngayon. First time niyang mag care sayo!" He teased me.

Lumingon ulit ako kay Dae. Pero nakatalikod na siya samin at nakalagay ulit sa tenga niya ang earphones.

"Excited? Dalawang araw na lang at birthday ko na, eh di niya ako pinapansin ngayon. Gigreet kaya yan? Pag nagkataon, eto pa nga ang unang pagkakataong gigreet siya sakin, kung sakali." I whisepered.

"Edi, ibasted mo yan pagdi ka igigreet."

"Ha?"

"O, ano? Nagtatangatangahan ka na naman at di mo na naman kaya? Manliligaw mo yan no, nukaba!" Sabi ni Crayon sakin.

Ilang sandali na lang eh dumating na sina Grey, Valen at Drake. Pumasok na ako sa sasakyan ni Nico at umalis na kami. As usual, mukhang nakikipagkumpitesyon na naman si Dae kay Nico at sa bagong sasakyan ni Nico.

Nakauwi na kami. Si Crayon, Sophie, Dae at Nico na lang ang andito. Grabe, napagod ako dun. Pero masaya naman.

Ang bigat ng mga bag ko. Lalabas na sana si Nico pero pinigilan ko, "Wa'g na. Uh... Dae, paki kuha naman `to." Sabi ko.

Lumipas ang ilang segundo at lumipas ulit ang isang minuto, kahit nakatayo lang si Dae sa harapan ko, hindi niya parin ako tinulungan. Take note, walang earphones at malinaw ang pagbanggit ko sa pangalan niya. How bwisit.

Pinigilan ko ang sarili ko sa pakikipag-away sa kanya. Mejo napansin din ni Nico ang nangyari kaya umamba ulit siyang lalabas ng sasakyan pero, "Sige, Nico. See you on my birthday! And uh, good luck sa mga taping." Sabi ko.

"Thank you! Yeah, I'll see you on your birthday." He winked. Pero bakas sa mukha niya ang pagtataka.

Kumaway na lang ako para makaalis na siya. Umalis na si Nico. May appointment kasi ata yun today dahil nagmamadali.

"Uuwi na ako, Crayon." Sabi naman ni Dae habang papalapit na sa sasakyan niya.

Edi sige, Dae. Umuwi ka dun ng di pa ako pinapansin! Hala sige, GO! Kakainis. As in superrrr bwisit. Nadeadma ako? At manliligaw ko pa ang nangdeadma? Abah. Ang lakas ng loob. Humanda ka talaga't hinding hindi na kita papansinin. Akala mo ah?

Padabog kong inayos ang gamit ko, buti na lang tinulungan pa ako ni Sophie.

"Teka lang, Dae. Andito pa si Sophie. Sabay na lang tayo mamaya, ihahatid ko `to eh."

Natigilan si Dae at mukhang sang ayon siya sa gusto ni Crayon.

"Pahinga muna tayo sa bahay~"

"O-Okay." Tumango si Dae.

"Ah, uuwi na ako, Crayon. Inaantok pa ako." Sabi ko na halatang nagtatampo. Nagtatampo? Kay Dae syempre!

"Ha? Ikaw naman ang uuwi ngayon? Mamaya na. Dito ka muna sa bahay."

Nang naisipan kong maganda nga ang ideya ni Crayon, pumayag naman ako. Bakit maganda? Para makapagrevenge ako kung sakaling tatawagin niya ang atensyon ko ngayon, humanda siya't hindi ko siya papansinin o pakikinggan.

"Kain muna tayo, ginugutom ako eh." Sabi ni Crayon.

Wala ang mama at papa niya dahil may trabaho sila kahit bakasyon na. Kaya umupo na lang kami agad sa dining table.

"Crayon, dinadala mo siguro si Sophie dito no pag wala ang mama at papa mo?" Tanong ko kay Crayon habang kumakain.

"Bakit?" He laughed. "Anong masama dun?"

"Ehhh. Naku Sophie, wa'g kang magpaloko dito."

"Kaya nga eh. Sinisigurado ko munang andito sina Tita pag pupunta kaming dalawa dito. Wala akong trust sa lalaking yan." Pinandilatan ni Sophie si Crayon.

"Ayieeee~" HAHAHA. Kakatuwa at kakainggit sila.

Kilala na kasi si Sophie ng pamilya. Ipinakita ko sa mukha ko ang pagkainggit habang isinubo ang pagkain.

"Uyyy, si Serene, naiinggit samin." Sabi ni Crayon.

Oops. Nabulunan ako.

*ubo*

"Hi-" *ubo* "-ndi-" *ubo* "-ah!"

Agad kumuha si Dae ng baso at linagyan ng tubig at ibinigay sakin. Kahit na, jusko, gusto ko ng kunin yung baso't inumin ang tubig. Umiral parin ang pride ko. Kumuha ako ng sarili kong baso at linagyan ng tubig saka ininom.

Nakita kong parang natulala si Sophie at Crayon.

"Hindi no. Ba't naman ako maiinggit? Kung katulad mo yung magiging boypren ko, nakuuu." Sabi ko habang tumatawa.

Linagay ni Dae ang baso malapit sakin at para bang alam na niya kung ano ang feeling ko kanina. >:D

"Uh, Serene... Nakatul~"

"Nga pala, papalapit na ang birthday ko. Sabi ni mama imbitahin ko raw kayo." I ignored Dae. Successful. "Plurk Cafe and Restaurant daw. Pumunta kayo nina Chyna ah?"

Tumango lang si Sophie habang nakakunot ang noo't mukhang nabigla dahil di ko pinansin si Dae.

"Kasama ba-"

"Crayon, ikaw rin ah?" I smiled at Crayon habang mukhang mamamatay na siya sa pagpipigil sa kanyang pagtawa.

"Uh, Serene...-"

"Tapos na ako."

"Hoy, Serene. Ba't di-"

"Haaaay, busog na busog na ako..."

At hanggang sa pag-uwi niya, hindi ko siya pinansin. Totoo.

83rd fall

Serene Cruz: I thought t`was Dae.

"Happy Birthday, Serene!" Sabay beso ni Mina at Chyna sa akin.

Inabot nila ang kani-kanilang mga regalo.

Wala naman talagang program or whatever, simpleng salu-salo lang kasama ang mga kaibigan ko. And since konti lang ang mga kaibigan ko, konti lang rin ang andito.

"Thanks!" Sabi ko sabay ngiti.

Kanina pa ako ngiti nang ngiti at tanggap nang tanggap ng regalo.

"Serene, andito na ba ang mga kaibigan mong expected mong dumalo?" Tanong ni Papa.

"Uh. Oo, yata." Sabay tingin ko sa paligid.

"Serene," Lumingon ako at nakita ko si Nico. "Happy birthday."

He handed me his gift.

"Thank you."

I feel so good today. Kasi, simula nang umalis kami, ngayon lang ulit ako nakapagbirthday kasama ng mga pinoy friends ko. Pero kanina ko pa talaga nararamdamang hindi kumpleto. At alam kong alam niyo kung bakit ganito. Ganun pa man, di ko na `to iniisip.

"Serene, did you invite Dae?" Tanong ni Mama sa kalagitnaan ng kainan.

Tumango ako't di ako makasagot ng maayos dahil may pagkain pa sa bibig ko.

"Really? Crayon~" Tinawag ni tita (mama ni Crayon) ang anak niya. "Maybe you should text your friend already." Dagdag niya nang lumapit na si Crayon samin.

He glanced at me for a while then got his phone.

Tumayo ako't halatang di ako masyadong komportable sa table kong si Mama, Papa, Tita, Tito at iba pang matatandang kamag-anak ang nasa paligid.

"Pssst... Serene!" Kumaway si Mina.

Nakita kong mukhang enjoy na enjoy sila sa iisang table nina Chyna, Sophie, Nico, Valen, Drake at Grey. Umupo ako sa isang upuan malapit kay Nico.

"Grabe, ang sarap ng mga pagkain." Sabi ni Grey. "Happy birthday nga pala ulit, Serene."

"Salamat ulit." I made a face.

"Saan na nga pala si Dae?" Tanong ni Drake.

Nagkibit balikat nalang ako.

I saw Nico smiling beside me.

"Wala ka bang taping?" I asked.

"Wala naman."

"As in, the whole day?"

"Yup." He smiled again.

Napangiti na rin ako. "Mabuti naman. Thanks for coming."

"You're welcome."

I'm sure he waited for my reply but my mind was in the state of, uh, nothingness.

"May nangyari ba sa inyo ni Dae?"

"H-Huh?"

"Like, nag-away ba kayo?"

"Uh... hindi naman... mejo... lang." Sabi ko na mejo nahihiyang umamin.

Nakatingin lang siya sakin na parang nagtataka.

"Did you invite him?" Tanong niya.

Pati na rin ata sina Sophie at Mina ay nakinig sa tanong niya't naghihintay sa sagot ko.

"Mejo... rin."

Para silang nagunahan sa pagbuntong-hininga. Kaya pati ako, napabuntong-hininga sa sagot ko.

Actually, wala pa akong natatanggap na text sa kanya. At pakealam ko ba? Pakealam ko ba? Sana nga nasasabi ko pa `to ngayon, kaso mejo naguguluhan na ako at nagsisisi. Halata naman, kahit iniiwasan kong magsisi.

Then someone tapped me. Para akong napalundag sa kinauupuan ko.

"Oy, easy ka lang." Crayon laughed.

Bwisit, siya lang pala. He sat down beside me and beside Sophie also.

"Di ko siya macontact."

I stared blankly at him.

"Ikaw naman kasi, may pa deadma deadma ka pa. Nainsulto siguro yun."

"Tsss. Bahala siya. Kasalanan niya naman eh. Siya ang nauna."

"Tapos, di mo pa ininvite! Loko ka talaga! Ako yung hinahanapan ni tito at tita sa kanya."

"Hayaan mo na. Di naman nila mapapansin yun pagkatapos dito." Sabi ko.

Lumalalim na ang gabi. And my gosh. Ang ibang bisita... nakauwi na. Sina Sophie, Crayon, ako, Nico, at Ney na lang ang natira kasama ang mga elders.

"Pa, uwi na kami. Ihatid ko lang si Sophie." Sabi ni Crayon sa papa niya.

Pumayag naman ang papa niya. Ayaw pa nilang umalis eh kasi nag-uusap-usap pa sila at mejo bihirang mangyari ang ganito sa kanila.

"Serene, sumabay ka na!" Sabi ni Crayon habang hinihila ang ilang hibla sa buhok ko.

"Aray."

Nico was standing beside me.

"Ayoko... muna."

"C'mon. It's 11:00pm na! Di na dadating si Dae." Sabi ni Crayon ng naka evil smile.

Sa huling sinabi niya, mas lalo kong narealize ang katotohanang hindi na nga darating si Dae. At kasalanan ko.

"Sige na! May bagyo ngayon... Baka umulan pa mayamaya."

I wasn't moved.

"Serene, gusto mo ako na ang maghatid sayo?" Tanong ni Nico sa akin.

"Oo nga, Serene. Uh...~" Sabi ni Sophie. Speechless?

"Uh..." Halatang kanina pa inoobserbahan ni Nico ang mood ko ngayon. "Sige." Sabi ko. I don't want to refuse.

Tumango naman si Crayon at pumayag.

"Diretso sa bahay, Nico ah?" Sab ni Crayon.

"Sure."

Pinaandar na ni Nico ang bagong sasakyan niya't nauna na kami kina Crayon at Sophie. The silence was deafening inside his car.

*Someday... you'll gonna realize... One day... you'll see this through my eyes...*

Yun ang pinakaunang kantang narinig ko nang buksan niya ang 'soundsystem'.

"Oh~ my~ shhh" I can't help it.

Parang ang sarap saktan ng sarili ko. Kasalanan ko naman eh, yan tuloy. Nabubuwisit ako sa sarili ko.

"I know it means so much to be greeted by the one you love in your birthday." Sabi ni Nico.

I glanced at him and I think he noticed my teary-eyes. Hindi pa ako umiiyak. Papunta pa lang diyan. Naiiyak ako dahil sa inis sa sarili ko~!

"Dae!"

Sigaw ko nang nakita ko ang isang lalaking papunta sa isang park. Nico parked his car immediately. Agad naman akong lumabas at hinabol ang lalaki. Pero walang tao sa park. Wala. Nico was running after me.

I sighed then looked up.

"Serene, mukhang uulan ngayon. Umuwi na tayo?" Sabi ni Nico.

"Ah~." I laughed. "Oo. Sorry. I thought t`was Dae."

He sighed deeply, "I hate seeing you in pain."

Napalingon ako sa kanya at nakikita ko ang parehong mukhang naaninaw ko nang gabing umiyak siya sa harapan ko.

84th fall

Serene Cruz: I'm officially yours

Nico looked away.

"Pwede ba?" He smiled but his eyes were still sad. "Ayusin mo naman yan. Akala ko tuloy~" Napasinghap siya.

"Huh?"

Tinitigan niya ako at pinunasan ang konting luhang tumulo sa mata ko kanina.

"Dae,"

"Huh?" Why is he calling me Dae?

"Sinasaktan mo na naman siya. I really can't understand why she likes, loves, you so much. Kaya pag tumakbo siya sakin, hinding hindi ako magdadalawang isip na agawin siya sayo." He smiled at me.

"I don't like your idea."

FROSTBITE. Di ako makagalaw when I heard someone say that. T`was Dae?! My God, I'm sure t'was Dae.

"Hmmm. Serene," Nico tapped my shoulders. "be true, tonight." He smiled.

Nakatayo lang ako't nakatingin kay Nico. Speechless. Motionless.

"I'll be going home." Pinakita niya ang susi ng sasakyan niya.

Tumalikod siya't naglakad pabalik sa sasakyan niya.

Darn, I looked up. the sky was bright. Hindi uulan. OMG. Then, I realized I can't move my feet. Parang nakapako lang siya.

Then I heard footsteps from behind me.

"Hi! Happy birthday!"

He hugged me from the back. Ang braso niya ay nakapulupot sa leeg ko.

"Just in time." Sabi niya.

Sa wrist watch niya, 11:57pm na. OMG. Just in time nga. Okay, kontento na ako.

Tinanggal niya ang braso niya't humarap siya sakin. May dala pa siyang roses. WHOA WHOA WHOA. Sobraaang speechless na ako. Ayokong may masabi ulit sa kanyang masama at baka maudlot pa ang kaligayahan ko ngayon.

"Ayieeeeeeeeeeeeeeeee~" May tumili pa. Sino ba yan?

"Leche talaga `tong si Crayon."

Crayon? Set up `to? May babae din akong narinig. It must be Sophie.

"O? Ang tahimik mo naman..." He smiled and handed me the roses.

"Errr, b-bakit di ka pumunta?" Tanong ko.

"Di ako invited eh." He laughed.

Ilang sandali ang nakalipas naging uneasy na ako dahil nakatitig lang siya sakin. Nagsimula na akong tumingin sa paligid upang hanapin si Sophie o Crayon man lang para mejo magkaroon ako ng state of mind. LOL

"Malayo na sila." Sabi niya nang napansin niya `to.

"Ahhh. Tapos? Anong gagawin natin dito?" Pinaglaruan ko na lang ang rosas na ibinigay niya.

"Hinanap mo ba ako kanina?" Tanong niya.

"Uhhh, hindi naman masyado."

Tiningnan ko siya.

"Bakit ka bumaba dito?" Sabi niya sabay tingin sa daanan.

"Ahh. Akala ko kasi, nakita kita... kay~"

"Ahh. Hinabol mo ako?"

"Mejo."

"Bakit? Mahal mo ba ako?"

"H-Huh?" Sinapak ko siya gamit ang boquet of roses na binigay niya.

"Aray! Ano ba? Ang sakit!" Sabi niya habang iniinda ang thorns.

Napatingin ako sa langit dahil sa fireworks. Grabe, ang ganda. Habang nakatingin ako sa langit, inakbayan ako ni Dae. Pagkatapos ng fireworks, hindi na natanggal ang ngiti ko sa mukha ko. Kahit nung pinaupo niya ako sa isang swing dun sa park.

Obvious na obvious na kaya andito sina Crayon at Sophie somewhere para sindihan yung fireworks. How amazing! May pa-fireworks-fireworks pang nalalaman ah?

Tahimik ulit ako habang nags-swing. Linagay ko na yung roses sa isang bench. Hinawakan niya ang swing ko para tumigil. Umupo siya sa harapan ko habang nakaupo ako sa swing. Feeling ko tuloy batang-bata ako sa lagay na `to. Errr, he's looking at me again.

"Ano ba, Dae! May sasabihin ka ba? Baka naman na totorpe ka?" I pushed him but he did not move.

"Oo. Natotorpe nga." He said.

"Wha~"

"And so weirded out."

"H-Huh?"

"You are my most... hated... girl." He sighed. "Kahit kailan, di ko naisip na magkakaganito ako sayo."

He is closer to me. Nakatitig lang ako sa kanya. At ang tanging naiisip ko lang sa ngayon ay ang mga salitang 'oo'.

"Kilala na kita noon at alam kong may gusto ka na sakin. Bakit ngayon lang kita nakita?"

"E-Ewan ko."

He laughed. "Simula noon sinasampal ka na sa mukha ko, pero ngayon ko lang talaga naramdaman yung sakit." Hinawakan niya ang kamay ko. "Alam kong ilang ulit na kitang nasaktan. At alam kong hindi ka pa satisfied sa pananakit sakin hanggang ngayon."

Nasasaktan ko ba siya? waaa~

"Alam kong mahal mo ako noon, kaya siguro binabalewala lang kita dahil alam kong sakin ka parin. But when I saw you with someone else," Napasinghap siya. "hindi ko na nagustuhan ang ideyang may iba ka ng gusto. At first I'm telling myself that t'was competition. And I'm sure, ganun din ang akala mo. Pero, nakarma ata ako. T`was not competition kasi nasasaktan ako."

Parang ang bilis ng luha sa mga pisngi ko. I'm touched. Too touched. Si Dae ba talaga ang nagsasalita ngayon? Or am I dreaming?

"O, ba't ka umiiyak?" He wiped my tears.

"W-wala. Hindi ah."

"Ayan ka na naman. Dinedeny ang obvious!"

"Ba't mo ba kasi sinasabi yan?"

"I don't know, I can't help it. Ikaw, ba't ka ba umiiyak?"

"I don't know. I can't help it too!"

"Nareveal na ang feelings mo sakin through a loveletter... Naihi ka na sa harapan ko..." He laughed. "Ano pa ba?"

I punched him, "Wa'g mo na ngang iparemind yun!? Ikaw din naman eh, nagpabigay ka ng loveletter... and all that."

He laughed, "I guess I gave it to the right person?" Natahimik lang ako habang pinupunasan ang luha ko. Kulang na lang humikbi ako dito. "I am... in love with you. And I am willing to be committed."

Lord, Ma, Pa, Ney, Kuya, Crayon, Sophie, Nico, everyone? Sasagutin ko na talaga siya eh. Andito na talaga ako sa puntong OMGEEE ano pa ba ang hihilingin ko?

"Dae, one last favor?" Tanong ko.

Sumimangot siya at parang natatakot sa hihingin ko.

"Ano? Anong last? Kung pabor na namang iiwasan kita at mag-iiwasan tayo at titigil ako sa panliligaw sayo... ayoko nga. Ilang ulit mo na akong binasted, at kahit kailan di pa ako nabasted. Hinabol pa kita at hinayaan ko pang masaktan ako kahit di pa tayo... Ayoko nga!"

"Buang ka ba?" I laughed. "I'm not asking you that!" Sabi ko.

"H-Huh? Kung ganun, ano?"

"Can you sing a song... for me?"

"H-Huh?"

"Narinig na kitang kumanta ng ilang ulit. At sa lahat ng kanta niyo, wala akong naiisip na kinakantahan mo kundi si Francine... o si Charlotte... I don't~" I can't breath!

He smiled, "Shhh~" He put his index finger on my lips. "Okay po."

Kinalma ko ang sarili ko para di ko na masyadong malagyan ng pressure ang puso ko at para din matigil ko na ang pag-iyak ko.

"Thinkin' how the story goes. You're helpless and I'm wishin'... Put the film inside my mind. But there's a big scene that I'm missin'... As I re-read my lines I think I said this, I should've said that... Did you edit me out of your mind... 'Cos in a flash you had disappeared, gone... Before the curtain falls And we act this out again... Maybe I should risk it all and state."

Napangiti ako nang naisip kong ito ang unang pagkakataong narinig ko ang boses niyang malambing at malamig. Ang ganda ng boses niya, ang gwapo niya ngayong gabi, ang gwapo ng ngiti niya, ang ganda ng gabi... at lahat ng yan para sakin? Ang halos siyam na taon kong paghihintay sa kanyang matauhan siya't marealize niyang mahal niya pala ako ay sobraaaang worth it.

"I'm officially going on the record to say I'm in love with you... I'm officially everything you hope that I would be this time I'll tell the truth... I'm officially wrong I know, for letting you go the way I did... Unconditionally more than I ever was before. I'm officially yours."

He smiled again at me. For me. Only me. Hinawakan niya ang kamay ko.

"If you let me press rewind... I'll rehearse every word I should have said... 'Cos girl I'm ready to make things right..... This time I'm not letting go... 'Cos I'm officially yours."

Hindi pa niya natatapos ang kanta, hinalikan ko na siya. I really can't believe this. OMG. The feeling wasn't nostalgic anymore. Kasi sa tuwing malapit ako sa kanya, lagi kong naiisip yung hinalikan ko siya noon. Pero ngayon, it was a new feeling. Because he is already kissing me back.

"Why is it the last favor?" Tanong niya.

"The last favor before I say, I'm officially yours, too." Sabi ko.

85th fall

Serene Cruz: MAHAL AKO NI DAE

I'm officially wrong I know, for letting you go the way I did...

Unconditionally more than I ever was before. I'm officially yours.

Yun lang ang tanging naiisip ko kahit sa mga puntong ito. Naghihintay ako sa labas ng bahay kay Dae. Pupunta raw kasi siya dito ngayon. Pumayag naman ako dahil hinanap kasi siya ni mama at papa kagabi.

Pabalik-balik na ang lakad ko nang nakita kong paparating na ang sasakyan niya. He parked it near me.

"Good morning!" Sabi niya ng nakangiti.

HAHAHAHA~! I love it.

"Morning!" Di na natanggal ang ngiti ko.

Talagang unbelievable at napakadreamy ng nangyari sakin kagabi.

"Nakatulog ka ba ng maayos?" Tanong niya.

"Uhmmm... Hindi." Sabi ko.

Syempre. Dalawang oras lang ata akong natulog eh.

"Ako rin." He smiled.

WAAA~! Bonggang bongga!

Inakbayan niya ako nang papapasok pa kami sa bahay.

"Alam na ba ni mama at papa - este tito't tita na tayo na?"

"Uh... uhmmm, yeah." I laughed.

"Talaga?"

"Oo. Bakit?"

"Wala... kinakabahan na tuloy ako."

"Asusss. As ifff..."

Tumawa naman siya sa rection ko.

"Bakit ikaw, sinabi mo naba sa mama at papa mo?"

"Di pa eh."

"Errrm. Okay~" Kinda disappointed? Grrr

He pinched my cheek, "Plano ko kasi, mamayang gabi sa bahay tayo magdi-dinner."

"H-H-Ha??" Whatta.....

"Yeah. Para talagang official na tayo."

Err. Okay, need I say more?

Nang makapasok na kami sa bahay. Agad talagang inentertain ni mama at papa si Dae na para bang expected na na magiging kami pagkatapos ng kaarawan ko.

"Akala ko talaga iindianin mo ulit ang Serene ko." My dad laughed.

"Hindi po. Pauso lang yun." Dae laughed also.

What a happy family habang nasa mesa kami at kumakain ng lunch. HAHA. Nakakatakot lang dahil masyado na akong masaya ngayon. Hindi ko pa nakakalimutang maari pang bawiin ang kasiyahang `to sakin. Si Charlotte, nagkita na kaya sila ni Dae? At talaga bang wala ng feelings si Dae sa kanya? Natatakot akong bumigay ng todo sa kaligayahang `to.

"Hoy, Serene..." Sabi ni Dae habang nakaupo lang kami sa upuan namin sa garden. Kanina pa ako nakaupo dito kasi pinalabas ako ni papa pagkatapos naming maglunch, (ang sama naman) dahil may pag-uusapan lang daw sila ni Dae.

"Ano? Ang harsh mo parin talaga."

He smiled an evil smile.

"Anong ngini-ngiti ngiti mo diyan?" Tanong ko.

"Wala lang... Sinabi kasi ni Papa na okay lang daw sa kanya na tawagin ko siyang papa." He laughed.

"What??? Pa~!?"

Tinakpan niya ang bibig ko, "Loko lang yun no. Syempre... di pa naman ako ganun ka sira para magpaalam sa kanya kung pwede ko na ba siyang matawag na papa.."

Tinanggal ko ang kamay niya sa bibig ko.

"Eh ano nga kasi ang pinag-usapan niyo?"

Umupo siya sa tabi ko at parang di ata ako sasagutin.

"Ayyy. Ano? Nahihiya ka sakin?"

"Hi-Hindi ah~"

"Ano nga?"

"Wala... eh... tinanong niya ako ng maraming tanong..."

"Like?"

"Bakit raw kita linigawan. Bakit ayaw ko sayo noon. Bakit ngayon lang." Hindi niya ako tiningnan.

Ewan ko pero natutuwa ako sa reaction niya.

"Anong sagot mo?" I'm almost laughing.

"Wa'g na... tatawanan mo lang ata eh."

"Sige na~!"

"Wa'g na kasi... alam mo na kung anong mga sagot ko dun..."

"Hindi eh~" Pinipilit ko na talaga siya't hinuhuli ang mga mata niya na ayaw tumingin sakin.

"Ang kornii!"

"Ehhh... Gusto kong malaman. Ba't mo ko linigawan?"

"Err. Kasi mahal kita."

"And uh... bakit ayaw mo sakin noon?"

"Hindi ako sigurado... pero siguro dahil alam kong mahal mo ko."

"Huh? Anong masama dun?"

"Ano yan? follow up question?" He was uneasy.

"Bakit ngayon lang?" I asked him and I really really want to laugh at this question.

"Kasi... ano... err. Kailangan pa ba yan?"

"Oo..." I pouted.

"Kasi narealize kong di ko kayang mawala ka... At uh, natatakot akong makita kang may kasamang iba..." His last statement sounded like there's still more.

Kaya lang di niya tinapos so I waited for the continuation.

"Ano baaa... tama na yun."

I pouted again.

"Korni talaga nito. Ang daya pa."

"Hmmp."

"Kasi... ngayon ko lang narealize na sa bawat sakit na ibinigay ko sayo, iniisip kita lalo. Habang iniisip kita, minamahal kita lalo. Pero iniiwasan ko lang ang pag-iisip na mahal kita..." He stopped then he looked at me. Yeah, Dae... Very corny. At mukhang ang tagal niyang inisip `to. Reflection. "...dahil ayaw kong aminin sayo. Dahil ayaw kong lumabas na nanalo ka sa laban."

"Whoa. Very deep. At anong laban ang pinagsasabi mo? Ha?" I laughed. "Sigurado ka bang sinagot mo yan kay papa?" I played around him.

Grabe halos umiyak na ako sa pagtawa at matanggal na yung panga ko.

Tumatawa ako dahil naloloka na ako, hindi na ako makapaniwala sa mga naririnig ko't, talagang korny ang mga sinabi niya. OMG. And it's all for me.

He sighed and laughed too. "Kita mo na~, o sige na! Talo na nga ako. Kinakantsawan mo na ako dito. Ginagawang clown. Eto ang ayaw kong mangyari eh."

HAHAHAHAHAHA. Kaya tinawanan ko na lang siya maghapon.

"Uyyy, si Dae... mahal ako." Kiniliti ko ang pisngi niya habang nagdi-drive papunta sa kanila.

"You are bullying me already. Stop that." Sabi niya.

Nagtatawa na lang ako sa loob ng sasakyan niya. HAHAHA.

"Oy Dae.. lam mo? May secreto ako. Pero di ko sasabihin..." I laughed. "Mahal mo raw ako? As in... mahallll na mahaaaal!" I laughed again while he is parking his car beside their gate.

Ang bilis niya nang lumapit siya sakin at linapit niya ang mukha niya sa mukha ko na siyang dahilan kaya natahimik ako.

"See. Stop that."

I smiled plus puppy eyes, "Opo~"

"-or I'll kiss you."

"MAHAL AKO NI DAE MAHAL AKO NI DAE. MAHAL AKO NI DAEEEEEE~!"

HAHAHAHA. Hindi ako titigil.

Labels: Downfall Chronicles